Beata’s verhaal

Ik ben Beata, een vrouw van 38. In 2011 kwam ik vanuit Polen naar Nederland, drie maanden later dan mijn man. Het jaar daarvoor hadden we ons uitvoerig verdiept in het leven, het werken en de gewoontes in Nederland.
Het was voor ons een heel moeilijke beslissing, omdat we wisten dat we onze twee dochters bij onze ouders zouden moeten achterlaten. Helaas dwong de situatie ons om te emigreren.
In Polen hadden we meer dan tien jaar een eigen restaurant gerund, dat we graag verder hadden willen ontwikkelen en uitbreiden.
We hielden van ons werk en onze gasten, en probeerden het hen naar de zin te maken met eenvoudige en goede maaltijden. Maar Polen is een land waar je, vanwege de wijdverbreide corruptie, alleen iets kunt bereiken als je veel geld hebt. Eerlijke mensen hebben daarom bijna geen kans. Ook is er veel concurrentie en zijn er geen vaste sluitingstijden en geen vrije dagen. Er is dus nauwelijks tijd voor familie en voor jezelf.
Vanaf 2008 gingen steeds meer bedrijven failliet door de crisis. Helaas ging het ook met ons restaurant steeds slechter. In 2010 hebben wij daarom besloten ons bedrijf te sluiten. We vonden geen uitweg uit de moeilijke situatie, het zware leven en de financiƫle problemen. We wisten dat we in het buitenland werk konden krijgen met een beter inkomen.
Helaas betekende dat ook een afscheid van onze familie.
Toch ben ik blij dat we deze beslissing hebben genomen. Het begin was heel moeilijk: een nieuw land, nieuw werk en al het oude en vertrouwde 1200 kilometer bij ons vandaan.
Het eerste jaar was verschrikkelijk, zonder onze dochtertjes van zes en negen jaar. Als we even vrij waren, belden of skypeten we naar Polen om met onze kinderen te praten. Voortdurend maakte we plannen om een paar dagen op bezoek te gaan. ‘Blijven we hier?’, j vroegen we ons voortdurend af. Maar ik wist dat we geen toekomst in Polen hadden.
We hebben in Nederland een woning gevonden, goed werk en een goede school voor de kinderen. We zijn vanaf de eerste dag bezig geweest om de Nederlandse taal te leren. De kinderen hebben zich snel aangepast, leren vlot en hebben veel vrienden.
Ik heb nu ruim drie jaar een baan in een vakantiepark (schoonmaakwerk en ondersteunende werkzaamheden) en heb het daar naar mijn zin.
Mijn man werkt in de vleeswarenindustrie. Het leven in Nederland is rustiger en gemakkelijker dan in Polen. Nederland is een tolerant land, de mensen zijn hartelijk en behulpzaam. Er is veel groen en er wordt veel gelachen op straat! We zijn hier tevreden en gelukkig.