Ewelina’s verhaal

Ik ben Ewelina, een tweeëndertig-jarige vrouw uit Polen. Ik woon sinds 2010 in Nederland.
Ik heb niet heel bewust voor Nederland gekozen. Je zou kunnen zeggen dat het leven dat voor mij bepaald heeft. Eigenlijk wilde ik naar Engeland verhuizen. Tijdens mijn opleiding hotelmanagement had ik die mogelijkheid. Maar ik wilde eerst afstuderen en pas daarna de volgende stap nemen.
Helaas waren mijn vrienden toen alweer uit Engeland teruggekeerd naar Polen en ik durfde niet alleen weg te gaan. Onverwacht kwam ik in Nederland terecht: mijn zus werd gevraagd of ze iemand kende die naast Nederlands ook Engels sprak en in een restaurant op Texel zou willen werken. Dat leidde tot mijn sollicitatiegesprek via Skype met de manager van het restaurant. Ik besloot het risico te nemen.
Nu, vijf jaar later, werk ik als horecamedewerker in het restaurant van een zorgcentrum in Alkmaar. In de toekomst hoop ik een baan te vinden waarin ik mijn creativiteit kwijt kan en mijn managementkwaliteiten kan ontwikkelen. Ik ben creatief op het gebied van koken, en in het inrichten en versieren van interieurs. Materiaal uit de natuur gebruik ik om mooie dingen te maken, bijvoorbeeld op schildersdoek. Ik vind het ook leuk om collages van foto’s te maken, met fantasie en humor.
Het inburgeren in Nederland vind ik makkelijk, met uitzondering van het fietsen. Ik woon hier nu vijf jaar, maar nog steeds kijk ik met bewondering naar fietsers met grote boodschappentassen en twee of drie kinderen voor- en achterop… Zelf zou ik dat niet kunnen. Een van de positieve kanten van de Nederlandse samenleving vind ik dat iedereen actief is, ongeacht zijn leeftijd. In Polen denken vijftigplussers vaak dat hun leven voorbij is en durven ze weinig nieuwe dingen te ondernemen. Nederlanders kijken vooruit en staan open voor elementen uit andere culturen. Nederlanders doen veel dingen in groepsverband (zoals fietstochten) en organiseren allerlei vormen van hulpverlening. Ze zorgen goed voor hun medemensen en zijn trots op hun land. Positief is ook dat Nederlanders alle mogelijkheden van hun land willen benutten, zoals de wind, die je in energie kunt omzetten. In Polen vindt men dat maar onzin. Een mooi spreekwoord vind ik dan ook: “Je moet roeien met de riemen die je hebt.”
In de Poolse cultuur hechten we veel waarde aan contact met alle familieleden. Dat zou ik graag naar Nederland willen overbrengen. Mensen zijn daar belangrijker dan geld. Polen hechten ook veel waarde aan hun tradities. De moderne manier van leven is goed, maar we mogen het belang van de geschiedenis niet uit het oog verliezen.