Kitty’s verhaal

Mijn naam is Kitania, ook wel Kitty. Ik ben 47 jaar oud, en ik kom uit de Verenigde Staten. Ik ben in 2007 naar Nederland gekomen, nadat ik een Nederlandse man Online had ontmoet. In die tijd waren Amerikanen nog niet verplicht om een inburgeringscursus te doen. Ik heb de cursus vrijwillig gedaan en ik heb mijn diploma in 2010 behaald. Omdat ik gehandicapt ben, met zowel fysieke beperkingen als een niet-aangeboren hersenletsel, heb ik later de inburgeringscursus nog een keer herhaald. Momenteel volg ik nog steeds taallessen in het Open Leercentrum van Inova, omdat ik door mijn hersenletsel problemen heb met mijn kortetermijn-geheugen.
Gelukkig is het leren van de taal op zich niet zo moeilijk: het Engels is niet al te verschillend van het Nederlands. Veel van onze woorden zijn vergelijkbaar en het Nederlands kent veel Engelse termen. Met verstaan en lezen heb ik gelukkig weinig moeite.
Gehandicapt
Ik heb als gehandicapte vrouw in twee landen gewoond. Mijn ervaring is dat Nederland mensen zoals ik veel beter behandelt. De mensen hier zijn misschien wel nieuwsgierig waarom ik met krukken loop, maar nooit op een vervelende manier.
Ik heb net een twee maanden durende proefperiode afgerond (met de WNK/UWV) om me te helpen aangepast werk te vinden. Ik heb vrijwilligerswerk gedaan bij de Stichting Zwerfdier (een kattenasiel in Alkmaar) als knuffelaar.
Filmscenario’s
Mijn droom is om hier een producent te vinden voor de filmscenario’s die ik schrijf. Ik kan ook andere mensen helpen met hun dromen. Ik heb bijvoorbeeld van mijn fysiotherapeut gehoord dat hij vroeger musicus was. Nu zijn wij samen bezig om een korte animatiefilm te maken: hij componeert de muziek en ik schrijf het scenario.
In Amerika heb ik een aantal prijzen gewonnen voor mijn scripts, en nu wil ik graag in contact komen met de Nederlandse entertainmentindustrie. Mensen met beperkingen worden hier gesteund door de overheid of door stichtingen (er zijn werkelijk stichtingen voor alles!). Ze kunnen (vrijwilligers)werk vinden, cursussen volgen en hobby’s uitoefenen.
De manier van leven is hier meer ontspannen dan in de Verenigde Staten. In Nederland is het niet zo belangrijk wat mensen bezitten, wat voor kleding ze dragen, of wat voor werk ze doen.
Een van mijn favoriete Nederlandse gezegden is: ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. Ik denk dat Amerikanen veel kunnen leren van de Nederlanders. Ik kan niets bedenken wat ik hier zou willen veranderen – zelfs niet het weer. Ik zal altijd een buitenlander zijn, maar ik hoop te kunnen bleven wonen en werken in het beste land op aarde: Nederland!